Մեր նախորդ հոդվածում մենք խոսեցինք WebRTC-ի տեսական հիմունքների մասին: Այս անգամ կառուցելու ենք գործնական նախագիծ, որը կօգնի ձեզ կոդի միջոցով սովորել տեխնոլոգիայի հիմնական մեկնարկային հասկացությունները:
Նախագիծը բաժանված է երեք մասի.
Օգտատիրոջ տեսախցիկի թույլտվություն և հասանելիություն (Access):
RTCPeerConnection-ի ինիցիալիզացիա:Սիգնալիզացիայի (Signaling) գործընթաց՝ երկու կլիենտների միջև կապի մետատվյալները կիսելու համար:
Նախ ստեղծենք շատ պարզ ինտերֆեյս (UI) օգտատիրոջ համար, որից հետո քայլ առ քայլ կիրականացնենք ամբողջ ֆունկցիոնալ կոդը: Ամբողջական սկզբնական կոդը հասանելի է GitHub-ում:

Տեսախցիկի և միկրոֆոնի հասանելիություն ստանալու համար մենք կօգտագործենք getUserMedia մեթոդը, որը բրաուզերում «ներկառուցված» MediaDevices Web API-ի մասն է: Այս մեթոդը օգտատիրոջից թույլտվություն է հարցնում և, այն ստանալուց հետո, ստեղծում է MediaStream օբյեկտ, որը պարունակում է ինչպես աուդիո, այնպես էլ վիդեո թրեքեր (tracks): Մեդիա սարքերի մասին ավելի մանրամասն կարող եք կարդալ այստեղ:
const localStream = await navigator.mediaDevices.getUserMedia({
video: true,
audio: true
});Հենց մեդիա հոսքը (media stream) ակտիվանում է, մենք կարող ենք հաստատել peer-to-peer կապը՝ օգտագործելով RTCPeerConnection ինտերֆեյսը: Այս օբյեկտը ինիցիալիզացնելիս մենք փոխանցում ենք կոնֆիգուրացիոն բլոկ, որը պարունակում է STUN սերվեր: Սա թույլ է տալիս բրաուզերին ավտոմատ կերպով սկսել ICE (Interactive Connectivity Establishment) candidate-ների հավաքագրումը՝ լավագույն ցանցային ուղին գտնելու համար:
const peerConnection = new RTCPeerConnection({
iceServers: [{ urls: "stun:stun.l.google.com:19302" }]
});Կապի օբյեկտը (peer connection object) ստեղծելուց հետո հաջորդ քայլը offer (առաջարկ) ստեղծելն է: Այս գործընթացը գեներացնում է SDP (Session Description Protocol) բլոկ, որը սահմանում է մեր տեղական կապի հատկությունները (օրինակ՝ կոդեկները և մեդիա ձևաչափերը): Այնուհետև մենք այս offer-ը սահմանում ենք որպես մեր տեղական կոնֆիգուրացիա (local description):
// Գեներացնում ենք SDP offer-ը
const offer = await peerConnection.createOffer();
// Պահպանում ենք այն տեղում (locally)
await peerConnection.setLocalDescription(offer);
Տեղական նկարագրությունը (local description) կոնֆիգուրացնելուց հետո, մենք սիգնալիզացիոն սերվերի (signaling server) միջոցով փոխանցում ենք մեր SDP offer-ը սենյակում գտնվող մյուս peer-ին:
Երբ հեռակա peer-ը ստանում է այս offer-ը, նա պետք է այն գրանցի որպես իր հեռակա նկարագրություն (remote description), գեներացնի համապատասխան SDP answer (պատասխան)՝ handshake-ն ընդունելու համար, և նախքան մեզ հետ ուղարկելը՝ այդ answer-ը պահպանի իր մոտ տեղում:
// 1. Ստացված offer-ը սահմանում ենք որպես remote description
await peerConnection.setRemoteDescription(new RTCSessionDescription(offer));
// 2. Ստեղծում ենք answer՝ որպես SDP պատասխան
const answer = await peerConnection.createAnswer();
// 3. Գեներացված answer-ը սահմանում ենք որպես local description
await peerConnection.setLocalDescription(answer);
Երբ երկու կողմում էլ տեղական և հեռակա նկարագրությունները հաջողությամբ կարգավորվում են, բրաուզերն ավտոմատ կերպով սկսում է ICE նեգոցիացիայի (negotiation) վերջնական փուլը: Հենց ցանցային ուղին հստակեցվում է և կապը հաստատվում է, peer-to-peer կապուղին (pipeline) պատրաստ է լինում՝ թույլ տալով երկու կողմերին էլ ակնթարթորեն տեսնել և լսել միմյանց մեդիա հոսքերը:









Comments (0)